Poem-1
હું મને ખોઈ નાખું ને પાછી હું જ મને જડું સાંકડી શેરીમાં મૂઈ પાછી હું જ મને નડું ચડું ચડું ને પડું પડું તો ય આભમાં જઈ અડું વરસતા વરસાદમાં જાણે વીજળી થઈ પડું કાળ મહાકાળ વીતે, પડી રહું થઈ મડું કો'એક નાદથી જાગી પાછી હું જ મને રડું સપનું છે કે સાચકલું આ જે સામે આવી ખડું અનહદ માં અણઘડ એવી હું જ મને ઘડું બંધ પીપડા માં સલવાણી આમતેમ દડું હું મને ખોઈ નાખું ને પાછી હું જ મને જડું તરલિકા ત્રિવેદી