Poem-1

હું મને ખોઈ નાખું ને પાછી હું જ મને જડું
સાંકડી શેરીમાં મૂઈ પાછી હું જ   મને નડું
ચડું ચડું ને પડું પડું તો ય આભમાં જઈ અડું
વરસતા વરસાદમાં જાણે વીજળી થઈ પડું
કાળ મહાકાળ વીતે, પડી રહું થઈ મડું
કો'એક નાદથી જાગી પાછી હું જ મને રડું
સપનું છે કે સાચકલું આ જે સામે આવી ખડું
અનહદ માં અણઘડ  એવી  હું જ  મને ઘડું
બંધ પીપડા માં સલવાણી આમતેમ  દડું
હું મને ખોઈ નાખું ને પાછી હું જ મને જડું

તરલિકા ત્રિવેદી

ટિપ્પણીઓ

આ બ્લૉગ પરની લોકપ્રિય પોસ્ટ્સ

યાજ્ઞવલ્કય -1

તમારી “ કિંમત” શું?

मा विद्विषावहै